Denise Miller | Verhalen van patiënten | Hollister BE

Verhalen over overwinningen en inspiratie

Hollister Continence Care is toegewijd aan mensen en zet zich in voor mensen om hen te helpen grip te houden op hun leven. Het begint met op de gebruiker gerichte onderzoek en ontwikkeling gekoppeld aan een lange traditie van technische voortgang en toegewijde professionals die begrijpen wat het belang is van hoge kwaliteit zorgproducten om onafhankelijkheid terug te winnen en vast te houden in het leven. De volgende ervaringen zijn afkomstig van leden van de Hollister Continence Care-gemeenschap: gebruikers van de producten, zorgverleners of artsen die betrokken zijn bij het leven Deze menselijke verhalen laten ons leidende principe zien: eerst de mensen.

Denise Miller, Schotland

Paardrijden op een zonnige namiddag in Schotland. Indrukwekkende heuvels en bergen vormen de achtergrond en baden in paarse en roze tinten van de typerende heidestruiken. De grond waarop de paardenhoeven stampen, is platgewalst door het meedogenloze geweld van een oude gletsjer die in slow motion naar beneden is gegleden. Gelach in de verte. Moeder en dochter galopperen comfortabel tussen de weelderig groene velden.

Als je Denise ontmoet, heb je geen idee van de pijn die ze dagelijks te verduren heeft ten gevolge van een zwakke gezondheid, een ongeluk, een medische fout en pech. Ze werd herhaaldelijk in het ziekenhuis opgenomen. De ene operatie volgde de andere op. Ze onderging meer dan 60 medische procedures. Haar blauwe ogen sprankelen vol humor. Haar wandelstok – waar ze niet zonder kan – helpt haar mobieler te zijn, maar geeft geen enkel vermoeden van een gebroken rug. Als een elegante gastvrouw zorgt ze voor een drankje, snack en lunch voor haar gasten. Maar ze uit geen woord over haar eigen behoefte aan eten; ze heeft voldoende voeding nodig om de dagelijkse cocktail aan pijnstillers te kunnen innemen om haar chronische pijn enigszins te verdragen.

Ian leunt voorover met een glimlach: “Zij is ongelofelijk, ik zou het al jaren geleden hebben opgegeven.” Met slechts één zin spreekt haar man lovend over haar sterke karakter en hun innige band. De manier waarop Ian en Denise rondom elkaar bewegen, laat zien dat ze op een onbewuste manier zich toch bewust zijn van elke beweging en behoefte.

Bijna elk jaar sinds hun trouw 15 jaar geleden hebben Ian, Denise en hun dochter Jessica hun huwelijksverjaardag in Parijs gevierd. “Ik hou van de regendruppels op de kasseien en de terrasjes in de kleine straatjes van de Montmartre-wijk”, zegt Denise. Deze traditie werd echter doorbroken door herhaaldelijke ziekenhuisopnamen en medische procedures. Al vijf jaar heeft het gezin de beroemde trappen van het Sacre Coeur niet meer beklommen.

Maar dit jaar is het anders. Door hun pragmatische en voorzichtige aanpak zijn de tickets nog niet geboekt; de datum is nog zes maanden ver. Maar dit jaar lonkt Parijs opnieuw.

Toevallig komen ze in de plaatselijke kruidenierswinkel Wendy tegen. Zij is een oude vriendin, een vertrouwelinge en verpleegster. Medische kwesties zijn niet vaak aan de orde van de dag tussen de rekken met voedingsproducten in blik. Sympathie is goed, maar begrip nog beter. “Misschien kan je een andere soort katheter gebruiken?”

“Dat is dag en nacht verschil”, zegt Denise. Vroeger voelde ze zich een gevangene in haar eigen huis; ze wilde niet de deur uit en was er ook gewoon te ziek voor. Dankzij haar nieuwe product ging er een heel nieuwe wereld voor haar open. Haar verlangen om de wijde wereld opnieuw te verkennen is haast niet te stuiten.

Een etentje in het restaurant. Wandelingen op het prachtige platteland, langs weelderige velden en schaduwen van bergen die de site van de Slag bij Bannockburn omgeven. Ze lacht wanneer ze haar dochter en man ziet mountainbiken over het ruwe terrein, al spetterend door modderpoelen. Heerlijk kamperen. Twee of drie nachten in een tentje en onder een immense hemel versierd met miljoenen sterren.

“Wat is gebeurd, is gebeurd. Ik kan er niets aan veranderen”, zegt Denise. Maar ze kan wel het beste halen uit dat wat ze wel heeft. Een voorbeeld daarvan is kunst. Tijdens een van haar vele ziekenhuisopnamen begon Denise te schilderen. Dit ontspannende tijdverdrijf zette ze thuis voort. Mooie landschappen en markttaferelen in acrylverf versieren de muren van haar woningen en zijn het bewijs van Denises weigering om een passief slachtoffer te worden.

Een echte Miller is graag bij familie, actief en in de openlucht. De familie van Denise heeft een hechte band met elkaar. Nadat haar leven overhoop werd gehaald, pikte Denise de draad weer op. Ze kan niet meer gaan paardrijden met haar dochter, maar ze genieten eens te meer van het actieve buitenleven, samen als gezin. Haar familie is alles voor haar. Je ziet meteen waarom ze zo trots zijn op hun mooie, elegante en intelligente dochter. Terwijl ze zelf middenin haar moeilijke tienerjaren zit, sommen haar ouders haar vele verwezenlijkingen op: de haast perfecte uiting van liefde, trots en een innige familieband, die wordt gekenmerkt door een vleugje humor.

Toch doen ze niet alles samen. Voor Ian begon het allemaal op 22 oktober 2006 toen hij uit een Cessna 206 viel op een hoogte van 3500 feet. Eigenlijk is 'viel' niet het juiste woord. 'Sprong' beter gezegd. En sindsdien is hij blijven springen.

Denise lacht. “Hij was werkelijk met zijn hoofd in de wolken en barstte een hele week van de adrenaline na zijn eerste sprong. Ik ga graag mee naar het vliegveld om naar hem te kijken. Als hij daar hoog in de lucht is, kan hij helemaal zichzelf zijn en zich naar hartenlust amuseren. Dan is hij heel even geen vader, geen verzorger. Hij is gewoon zichzelf. Dat vind ik heel belangrijk.”

Hun toewijding aan elkaar is zo tastbaar, je kan niet anders dan vragen hoe ze elkaar hebben ontmoet. “Wat viel je het eerst op aan Ian?” Ze kijkt even naar beneden en dan weer op: “Zijn ogen.” Een voorbeeld van Denises enorme bescheidenheid. Haar onvermogen om zichzelf op een of andere manier centraal te plaatsen. Ze vertelt geen leugen, want Ian heeft mooie ogen, maar toch is dit niet het hele verhaal, want Denise haar eigen ogen zijn verbluffend mooi. Haar irissen zijn mooi lichtblauw, haast doorschijnend, omringd door een meer donkere kleur, bijna marineblauw.

Het verhaal van Denise – een verhaal van kracht en overwinning ondanks tegenslag – is pakkend en opbeurend. Maar het is haar blik die je vastgrijpt. Haar ogen zijn de perfecte metafoor voor wie zij is: zacht, gevoelig, mooi maar met een metalen ring.